2014, τελευταία ευκαιρία

γραφει ο αρισταρχος

… ξέρω η οργή μας βγάζει βαριές κουβέντες ακόμη και για τον Θεό μας…

Το 2014 αριθμολαγνικά βγάζει άθροισμα 7. Ο υπέρ-αριθμός, η τελειότητα. Αυτή η χρονιά θα είναι για όλο τον κόσμο η χρονιά των μεγάλων γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Η βίβλος μιλάει σε τέτοιες περιπτώσεις με την φράση “επληθύνθησαν αι ανομίαι”. Έχω την εντύπωση πως είναι η τελευταία ευκαιρία να επαναπροσδιοριστεί η πορεία του παγκόσμιου σκάφους μακριά από αυτόκλητους κίβδηλους διασώστες με μόνο προσόν τον… Μαμωνά!

Ανάξιοι για Λύτες!

Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Τις τελευταίες μέρες άρχισαν πάλι τα παπαγαλάκια τα ίδια παραμυθάκια που λένε εδώ και τρεισήμισι χρόνια.

Ότι υπάρχουν βουλευτές που απειλούν για τους πλειστηριασμούς. Ότι δεν θα ψηφίσουν κλπ, κλπ.

Μ@λακίες. Οι ίδιες μ@λακίες από τα ίδια σκύβαλα.

Στην όλη παραφροσύνη που ζούμε ως πολίτες η ευθύνη διαχωρίζεται σε τρία μερίδια.

Στο μερίδιο της κυβέρνησης.

Στο μερίδιο της αντιπολίτευσης.

Η ανταπόδοση της αξίας του…

Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Έχουν γραφτεί πολλά για όλα αυτά που ζούμε τα τελευταία χρόνια. Πάρα πολλά. Κι έχουν ειπωθεί άλλα τόσα.

Ίσως να έχουν γραφτεί και ειπωθεί τα πάντα.

Αλλά για να μην είμαι απόλυτος, θα αφήσω μια περίπτωση να μην  έχουν.

Ίσως για να μη σταματήσει η ελπίδα. Γιατί αν έχουν γραφτεί και ειπωθεί τα πάντα, τότε αυτό θα γυρίσει εναντίον όλων μας επειδή  θα έχουμε φτάσει ακόμα και σε τέλμα σκέψης.

Πολλοί έχουν διατυπώσει την άποψη ότι το Σύνταγμα πρέπει να αλλάξει.

Τη ζωή που λατρεύω…

Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ

Πεθαίνω…

Ναι πεθαίνω. Και το έχω πάρει απόφαση.

Με ενοχλεί μερικές φορές πλέον. Όχι συνέχεια. Πιο παλιά δεν μπορούσα να κλείσω μάτι το βράδυ από τις σκέψεις. Ίσως επειδή δεν ήξερα πότε θα πεθάνω ακριβώς.

Και τώρα δεν ξέρω, αλλά είπαμε… το πήρα απόφαση.

Τα άφησα όλα στον Θεό. Έτσι κι αλλιώς δεν κάνω κουμάντο εγώ πλέον.

ΠΡΟΔΟΔΥΣΣΕΙΑ

Μετά τη  ΔΟΣΙΛΟΓΙΑΔΑ

ἄνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ

 πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν

……………..

ΡΑΨΩΔΙΑ Ω

Ματάκια μου πότε θα ’ρθεις; Και πότε θα γυρίσεις;

Είκοσι έτη σε θωρώ, στον ύπνο μου μονάχα

Δέκα απ’ αυτά στον πόλεμο, κομματικών γραφείων

Και άλλα δέκα στο νερό, έγλυφες τους δελφίνους

Και τώρα που’σαι ζήτουλας, με άφησες μονάχη!!!

Όταν με τα μαλλάκια μου, σου  σκούπιζα τα σάλια

Τότε γλυκά με κοίταζες, όσο λεφτάς  κι αν ήσουν

Γύρνα λατρεία μου κοντά , γύρνα πάλι σε  μένα

Γιατί ποτέ δε στήθηκα σε ξένο χωρίς ρούχα

Γυμνή κανείς δεν θώρησε, το σφριγηλό κορμί μου

Μόνο εσύ αγάπη μου που δεν μιλάς καθόλου

Έλεγε η Πενέλοπε – όχι η Κρουζ – κι έκλαιγε με πόνο.

..

νννννννννννννννννννννννννννννν

ββββββββ

bbb b b b

Απλά υπάρχει…

Ο  Γελωτοποιός είχε γράψει στο τελευταίο του βιβλίο  « Η Λεγεώνα των Ψυχών»,  «Άλλο η επανάσταση και άλλο η μαγκιά».

Σοφή κουβέντα…

Η επανάσταση γίνεται πρώτα στις ψυχές. Γίνεται όταν τα όνειρα ζητούν την πραγμάτωση τους. Γίνεται όταν η ανάγκη για καλό είναι παντοδύναμη και σίγουρα πολύ πιο δυνατή από από την ανάγκη για καταστροφή.

Αυτό έχουν μπερδέψει πολλοί από τους σημερινούς νεοέλληνες τσιφτετελάδες. Αυτοί που μέχρι πριν από τρία χρόνια έριχναν τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με τα χέρια και τα πόδια στο εκλογικό παραβάν. Αυτοί που έπαιρναν τα σημαιάκια και γυρνούσαν με τα αυτοκίνητα κρεμασμένοι από τα παράθυρα. Αυτοί που έδιναν 90% στα δύο αυτά κόμματα και το υπόλοιπο 10% στο ΚΚΕ, στο ΛΑΟΣ και το ΣΥΡΙΖΑ.

… και που Θεός!

γραφει ο αρισταρχος

Θέλεις να γράψεις αμέτρητες λέξεις. Ότι σου βγαίνει από την ψυχή και ανεβαίνει στον εγκέφαλο. Εκεί όμως καταλυμένος ο χώρος από περίεργα πράγματα και περίεργες φάτσες που σε μπλοκάρουν και δεν αφήνουν να περάσει τίποτε. Πάλι μπλέκει σε χιλιόκυκλους και εκπομπές θήτα που βάζουν το συνονθύλευμα σε κατάσταση ύπνου. Δεν αντιδρώ, δεν αναπτύσσω συναισθήματα, δεν σκέπτομαι. Απλά ψάχνω ένα μαξιλάρι να γύρω το κουρασμένο μου κεφάλι.

Αλήθεια φταίει η ζέστη; Φταίει η έλλειψη ενδιαφέροντος για ζωή. Φταίει η Ελληνικής προέλευσης και διάθεσης μελαγχολία. Πείτε ότι θέλετε. Εγώ έπαψα να νιώθω δυνατός και ικανός κατηγορίας Ι1. Σάμπως δεν βλέπω γύρω μου να κινείται τίποτε καλύτερο.

Ζήσε και άσε τους άλλους να… κουρεύονται.

γραφει ο αρισταρχος

 «Προχθές ήρθε η αστυνομία και πήρε μαζί της τσιγγάνους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Χθες ήρθε η αστυνομία και πήρε τους Εβραίους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Υστερα ήρθε η αστυνομία και πήρε τους πρόσφυγες. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Αργότερα ήρθε η αστυνομία και πήρε τους ομοφυλόφιλους. Κι εγώ δεν είπα τίποτα. Σήμερα ήρθε η αστυνομία και πήρε εμένα. Και κανείς δεν είπε τίποτα». Μπρεχτ(Ημερολόγιο)

Άπαν… Άγαν!

γραφει  ο αρισταρχος

Και ήρθε το 1923, η μεγάλη Μικρασιατική καταστροφή. Ξεριζώθηκε ο Ελληνισμός ύστερα από περίπου δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Μαζεύτηκαν τα σύνορα και συρρικνώθηκε μαζί και η περηφάνια μας. Γέμισε η ψαρού προσφυγιά, παράγκα και θλίψη. Μέρα νύχτα το ραδιόφωνο έκανε ανακοινώσεις για χαμένους συγγενείς.  Ένα συνονθύλευμα Ελλήνων με περίεργη ιδιωματική γλώσσα  και έθιμα. Καινούρια χωριά με ονόματα από τις χαμένες πατρίδες, καινούριος πληθυσμός που πάσχιζε να ομογενοποιηθεί μέσα σε μια κολυμβήθρα σαν μια εθνότητα με τα ίδια χαρακτηριστικά, την ίδια γλώσσα και την ίδια  ιστορία.

Οι Πυξ-Λαξ, οι μπύρες και η χαμένη μας ανθρωπιά…

Tετάρτη, 7/9/2011. Οι Πυξ Λαξ θα ξανασμίγαν για να τραγουδήσουν μαζί μετά από πολλά χρόνια, στη σκιά μάλιστα του σχετικά πρόσφατου χαμού του Μάνου Ξυδούς.

Δυστυχώς, γίναμε δυστυχισμένοι!

γραφει ο αρισταρχος

Ήταν νέος, λεπτός, ψηλός με νευρικά χέρια και γυρτούς ώμους. Φαινόταν το κατείχε το… άθλημα. Ένα μεγάλο νταούλι κοντά στους πενήντα πόντους και μ’ ένα άσπρο μαντήλι να κρέμεται απ’ τον χορδιστή. Περασμένο στον αριστερό ώμο και γερμένο στ’ αριστερά. Έπεφτε με δύναμη ο κόπανος πάνω στην μεβράνη κι ακολουθούσε η βίτσα απ’ την άλλη να ξεσούρνει τον ίσο στην ίδια τονικότητα με το κλαρίνο και πάνω στο δυνατό μοτίβο  “Ωραία πούναι η νύφη μας”. Γλυκύτατο το κλαρίνο με δυο δυνατά πνευμόνια και μεγάλο πείσμα για την μουσική.

Περνούσε το σόι μπροστά από τη νύφη να σύρει το χορό. Να στριφογυρίσει την χαρτούρα πάνω από το πέπλο της νυφούλας και ύστερα να το πετάξει στου δυο οργανοπαίχτες. Σωστά τα βήματα και ρυθμικός ο χορός αλλά… κάτι λείπει. Κάτι λείπει και, είναι βαριά τα πόδια σοβαρά τα πρόσωπα. Λείπουν οι ψυχές. Καθισμένες πίσω από τα μάτια τους απλά παρακολουθούν, περισσότερο με περιέργεια. Λείπει η συμμετοχή, η μια ψυχή του κόσμου σ’ όλο το χωριό. Λείπει εκείνη η περιρρέουσα μοσχοβολιστή απ’ τα προικιά μυρουδιά και τα κουρασμένα φωτεινά, χαμογελαστά πρόσωπα. Λείπει η δύναμη κι ας ακούγεται ο κόπανος που χτυπά μέχρι το κοντοχωριό.

Τα παιδιά της ομίχλης

γραφει ο αρισταρχος

Ήλθε, είδε και απήλθε! Τι έδωσε, λάθος. Αυτός δεν δίνει ποτέ! Τι συζήτησε, ποτέ δεν θα το μάθουμε. Τι ζήτησε, ούτε αυτό θα το μάθουμε. Αλλά σίγουρα θα το νιώσουμε. Κι αν είναι και χοντρό, βοήθα Παναγιά! Τα τελευταία τρία χρόνια τι να λέμε. Αρχίσαμε, είναι η αλήθεια, να συνηθίζουμε…

Ο λόγος για τον υπερυπουργό μας πέραν, στην Γερμανική καγκελαρία. Τον περίφημο Σόϊμπλε. Τι κι αν είναι ανάπηρος, είναι αποτελεσματικός. Ξεπερνάει τους υφάλους και τους σκοπέλους με μοναδική ευκολία και με σταράτες κουβέντες “Το θέμα λύθηκε οριστικά το ’53 και δεν απασχολεί την Γερμανία” Τώρα, το τι λέμε εμείς για 500 τόσα δις δεν έχει και πολύ σημασία όταν η υπεύθυνη ηγεσία μας δεν το θέτει ρητά μπροστά στις παγκόσμιες κάμερες . Μπροστά στα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης. Ακόμα και καλά για το δεδικασμένο του Διστόμου. Όμως…

Νάταν ψέματα…

γραφει ο αρισταρχος

Δεν ξέρω, νομίζω πως μέσα σε τρία χρόνια μειώθηκε το προσδόκιμό μου καταλυτικά. Αισθάνομαι σαν γέρος εκατό χρονών με κλεμμένες τις αναμνήσεις μου και οι προσδοκίες μου, τα όνειρα των παιδιών μου, ριγμένα αποκαΐδια στης απόγνωσης το τέλμα.

Προδομένος από τις ίδιες μου τις επιλογές τους ίδιους μου αγώνες για ανθρώπινη προοπτική.

Και πως τα ξεφορτώνεσαι, πως τα διορθώνεις τώρα, στην δύση της ζωής νιώθοντας αδύναμος, ανήμπορος ακόμα και γι αγώνες. Άλλωστε όλη η ζωή ήταν ένας αγώνας. Ένας αγώνας που προδόθηκε όπως πάντα από μέσα.

ΣΥΡΙΖΑ και… πράσινα άλογα!

γραφει ο αρισταρχος

Μια κυβέρνηση προσηλωμένη στην εκποίηση των πάντων κατά τις επιταγές των “αγαπημένων” συνεταιρο/τοκογλύφων. Μια βουλή που οι διεργασίες και οι μετακινήσεις τελευταία περνάν σχεδόν με αδιαφορία από την πλειονότητα του κόσμου και διεγείρουν μόνο τους κατ’ επάγγελμα ενημερωτές, τους δημοσιογράφους.

Ο κόσμος καίγεται γιατί…

…δεν τα φέρνει βόλτα, είτε γιατί είναι άνεργος αυτός ή τα παιδιά του και μοιράζονται τα εισοδήματα με περικοπές ”θανατηφόρες”(Θεός να φυλάγει μην υπάρχει χρηματοβόρα ασθένεια/ είσαι χαμένος) είτε γιατί από τις κλοπές αλληλεγγύης τα λεφτά δεν φτάνουν( οι υποχρεώσεις έμειναν αναλλοίωτες όπως ήταν και πριν το 2009).