Η χαρά του … λάθους

Γράφει η ΣΟΦΗ

Εδώ και πολύ καιρό βλέπω παντού τριγύρω μου απελπισία, λύπη, οργή, ζήλια, φθόνο κι ενίοτε μίσος (η ταχύτητα της εναλλαγής συναισθημάτων σε όλους μας, εμού συμπεριλαμβανομένου, αγγίζει την ταχύτητα του φωτός)…

Δεν θα πω ότι δεν είναι δικαιολογημένα ως ένα βαθμό όλα αυτά τα συναισθήματα.. Σήμερα όμως έθεσα στον εαυτό μου ένα ερώτημα: μήπως αυτά τα συναισθήματα είναι εκείνα που μας απομακρύνουν περισσότερο από τον άνθρωπο και την όποια λύση στα προβλήματά μας; Μήπως ακριβώς αυτή η κατάσταση έχει δρομολογηθεί και γι αυτόν το λόγο; Ακριβώς για να φτάσουμε σε ότι αρνητικό συναίσθημα υπάρχει και να γεμίσουμε τον κόσμο μας αλλά και την ύπαρξή μας με αρνητική ενέργεια, λοξοδρομώντας για μία ακόμη φορά από τον πραγματικό –θετικό- εαυτό μας που βρίσκεται δυνητικά εντός όλων μας;

Λέω.. μήπως;

Αναπότρεπτη έξοδος.

γραφει ο αρισταρχος

Το τηλέφωνο χτύπησε δαιμονισμένα για χιλιοστή φορά. Τούριξε μια κλεφτή ματιά 69440..…. Το ίδιο νούμερο η ίδια εταιρεία και πάντα για τον ίδιο λόγο. Πέμπτη ληξιπρόθεσμη δόση και το σύνολον τρεις χιλιάδες πεντακόσια ευρώ. Το ενυπόθηκο δάνειο και η αδυναμία αποπληρωμής του.

“Ποιος είναι;” ακούστηκε απ’ την κουζίνα η φωνή της γυναίκας του. Δεν απάντησε. Πλησίασε κοντά του σκουπίζοντας τα βρεγμένα της χέρια στην ποδιά της. “πάλι για το δάνειο; ” την κοίταξε απλά, μ’ εκείνο το θολό βλέμμα του. Εκείνη κατάλαβε “οι καταραμένοι, δεν σέβονται ούτε την μεσημβρινή ανάπαυση. Όλη μέρα, μια στο σταθερό μια στο κινητό. Να σου κάνω καφέ;” ΄Εγνεψε όχι κι έφυγε.

Βγήκε στον δρόμο. Του χρειάζονταν καθαρός αέρας και κάποια ήρεμη γωνιά να σκεφτεί. Πήρε την ανηφοριά για το παλιό του στέκι πάνω από το τούνελ. Στο καφέ-μπαρ “το στέκι”. Βρήκε ένα τραπέζι στο παράθυρο με θέα την περιφερειακή.

Παράπλευρες απώλειες;

Γράφει η ΣΟΦΗ

Ήταν ο κυρ Γιάννης που έκλεισε την επιχείρησή του, πνιγμένος στα χρέη, χωρίς οποιοδήποτε έστω και πενιχρό εισόδημα για να θρέψει την οικογένειά του.. και δεν άντεξε την απελπισία, την αδιαφορία…

Ήταν ο Μάριος , πατέρας 2 παιδιών που έμεινε άνεργος για 1,5 χρόνο, ξεπούλησε ότι είχε και δεν είχε για να κρατηθεί ζωντανός και να προσφέρει στην οικογένειά του και λύγισε ένα πρωινό..

Ήταν η Ιωάννα, 40 ετών, άνεργη για 2 χρόνια, χωρίς κανένα στήριγμα, που ζούσε χωρίς νερό και ρεύμα σε ένα άθλιο υπόγειο επί 1 χρόνο.. ώσπου το έχασε κι αυτό και παραδόθηκε στον αιώνιο ύπνο στην κοινή θέα μιας πλατείας..

Πυραμιδικό τερατούργημα

γραφει ο αρισταρχος

Βλέπω μια πυραμίδα, και σώματα να παλεύουν να αναρριχηθούν να βγουν στο φως.

Βλέπω  φίλους, γνωστούς, άγνωστους και συγγενείς να με πατούν στον δρόμο προς την ανάβαση.

Βλέπω συνανθρώπους μου, ίδιους με μένα, στην βάση της πυραμίδας να με κοιτούν να με χαμογελούν και να γεμίζουν τα μάτια τους με δάκρυα δυσπιστίας.

Βλέπω ανάμεσα σ’ αυτό το ανθρώπινο συνονθύλευμα, χαρτιά και αριθμούς να ρυθμίζουν την ανθρώπινη σχέση.

Σύνδρομο στέρησης…

http://wp.me/pWOiz-EqG

Νούμερα, νούμερα, μέτρα και ξανά μέτρα, νομοσχέδια και κόντρα νομοσχέδια , νόμοι καινούργιοι μαζί με τους παλιούς, πολιτικοί πουλημένοι φτιάχνουν μια βουλή μαζί μ’ εκείνους τους πολιτικούς τους απούλητους , τράπεζες χρεοκοπημένες δανείζουν σε χρεοκοπημένους επιχειρηματίες κάτι αόρατα λεφτά σε ομόλογα και δεν ξέρω πόσες ακόμη ονομασίες σκαρφιστικανε για να υπάρχει μεγαλύτερο χρέος , χρέος που να υπερβαίνει κατά πολύ το πραγματικό χρήμα που κυκλοφορεί.
Ε και ; γιατί τους βρίζουμε ; αυτήν την δουλειά (απατεώνες) μάθανε , αυτήν κάνουνε….

Η οργή και ο πόνος

γραφει ο αρισταρχος

Οργίζομαι καθημερινά, κάθε στιγμή όταν …

…ακούω ειδήσεις, και βλέπω βαλτούς, ατάλαντους, απρόσωπους, αχρωμάτιστους δήθεν που δεν κατάλαβαν ότι απευθύνονται σε ένα ολόκληρο λαό. Σε 10εκ ψυχές. Και μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο απαγγέλουν ή αυτά που τόσο ελαφρά έγραψαν ή αυτά που τους τα ενεχείρησαν οι πάτρονες, οι εργοδότες, οι χορηγοί τους.

…βλέπω στα παράθυρα ανθρώπους με φωνή τσιριχτή ή επιτηδευμένα βελούδινη να τα ξέρουν όλα και να έχουν γνώμη επι παντός επιστητού. Και να υποστηρίζουν την γνώμη τους με προσποιητό πάθος. Λες και αυτοί που τους ακούν δέχονται a priori τα σκουπίδια τους.

…βλέπω βουλή άδεια με μόνες παρουσίες τον πρόεδρο και δυο τρεις διαφωνούντες να ψηφίζουν για το καλό μας

Για τη ΖΩΗ ΜΑΣ!!!!

http://wp.me/pWOiz-EpK

-Φοβάσαι;

-Πολύ…εσύ;

-Τρέμω…

-Γιατί είσαι εδώ τότε;

-Γιατί είσαι κι εσύ.

-Η παρουσία μου σου δίνει θάρρος;

-Ο κοινός σκοπός. Κυρίως όμως… η στέρηση.

-Στέρηση;

-Της ελευθερίας. Της ελπίδας. Των ονείρων…

Είκοσι χρονό παλικαράκι!

γραφει ο αρισταρχος

Παρασκευή βράδυ περίπου δώδεκα τα μεσάνυχτα. Η μητέρα μου πέφτει κάτω με ισχυρούς πόνους στο μέρος της κοιλιάς. Σηκώνω το τηλέφωνο και σχηματίζω το 166. Μαθαίνω πως εφημερεύει το ΑΧΕΠΑ και ξεκινώ.

Την παίρνουν αμέσως μέσα για εξετάσεις  κι εγώ παρέα με τον δεκάχρονο γιό μου, που επέμενε να έρθει μαζί μας, καθόμαστε σε ένα από τα παγκάκια του διαδρόμου. Ο κόσμος δεν είναι πολύς. Και όλοι νυσταγμένοι ταλαιπωρημένοι και κανείς όρεξη για κουβέντα. Τέτοιες ώρες σε τέτοιο μέρος τι όρεξη μπορείς να έχεις. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να φύγεις από κει όσο πιο ανώδυνα γίνεται και όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Μυρουδιές περίεργες, αποκρουστικές πλημμυρίζουν την ατμόσφαιρα και όλα σου φαίνονται σαν να έχουν μικρόβια, αρρώστια. Νοσοκόμοι, γιατροί με άσπρες,πράσινες  και μπλε στολές με ακουστικά γύρω απ’ τον λαιμό πηγαίνουν πέρα δώθε από την μια πόρτα στην άλλη, και είναι πολλές. Πάρα πολλές. Και συ εκεί, να γίνεσαι μάρτυρας της αγωνίας ανθρώπων με επείγοντα περιστατικά.

Σήμερα θα μιλήσουμε για τα… ζώα

Γράφει η ΣΟΦΗ

Όχι, όχι, μην βιάζεστε.. δεν θα διαβάσετε κάποιο βουκολικό κείμενο.. δεν θα σας μιλήσω για τα βουνά και τα λαγκάδια μας, τους ποταμούς και τις λίμνες, για τα δάση, την χλωρίδα και την πανίδα της χώρας μας,  αν και θα χρησιμοποιήσω τη φύση γύρω μας ως επιχείρημα..

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο να παρακολουθώ στην τηλεόραση (γιατί πιστέψτε με, τίποτε άλλο δεν αξίζει) είναι τα ντοκιμαντέρ για τα ζώα.. μου αρέσει να παρακολουθώ και να μαθαίνω πως ζουν, πως κινούνται, πως κυνηγούν, πως οργανώνονται, πως επιβιώνουν, πως αγαπιούνται, πως αναπαράγονται..

Κάποιες φορές η πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη…

http://wp.me/pWOiz-Edw

-Καλημέρα σας!

-Καλημέρα.

-Θα μπορούσα να μιλήσω με τον κύριο Μιχάλη Παλαιοτρόμπα;

-Δεν είναι εδώ αυτή τη στιγμή. Θέλετε να μου πείτε ποια είστε;

-Κομματογιδίλου Μαρλέν ονομάζομαι και σας τηλεφωνώ από το πολιτικό γραφείο  του κυρίου Εφιάλτη Νενέκογλου.

-Και τι θέλετε;

-Να του ευχηθούμε χρόνια πολλά για την ονομαστική του εορτή…

Βουλή ή Σουλεϊμάν;

γραφει ο αρισταρχος

Να χαρώ δημοκρατία. Ανεξάρτητη και πλουραλιστική. 300 γνώμες ελεύθερες και υπεύθυνες. 300 αντιπρόσωποι των Ελλήνων πολιτών ψήφισαν αυτό που ήθελαν οι …αρχηγοί τους. Χειροκρότησαν ότι τους είπαν και πάει.

Όσοι είπαν άλλο από αυτό που τους επεβλήθη απλά διαγράφηκαν δημοκρατικότατα. Ήταν λέει θέμα ζωής και θανάτου. Τότε να τους καταργήσουμε και να κάνουμε μια προεδρική δημοκρατία με υπερ-αυξημένες εξουσίες στον πρόεδρο και οι αντιπρόσωποι απλοί κομιστές των αποφάσεων των διοικητικών διαμερισμάτων της χώρας.

Ζωντανά η συζήτηση στην ολομέλεια της Βουλής για τα μέτρα του Μνημονίου 3

Παρακολουθείστε ζωντανά από την ολομέλεια της Βουλής:

Δείτε ζωντανά τις κινητοποιήσεις κατά του Μνημονίου 3

Είμαι ο Έλληνας Ευτύχιος

γραφει ο αρισταρχος … και το αφιερωνει στο σημερινό μνημόσυνο3

Γεννήθηκα στην νύφη του Θερμαϊκού μια θεοσκότεινη μαυρισμένη νύχτα. Ζόρισα την μάννα μου βγαίνοντας και λένε πως αν ζορίσεις την γέννα σου γίνεσαι …ζόρικος. Έτσι έγινα, έτσι έζησα.

Παραμύθια! Μην τα πιστεύετε όλα. Ήμουν και είμαι καλός, μαλακός και δεκτικός σ’ όλα. Ένας πραγματικός σύγχρονος Έλληνας. Ένας καναπεδάκιας.  

Ο νουνός μου είχε περίεργη αίσθηση χιούμορ. Έτσι στα τρίμηνά μου και πριν την βάπτιση μούριξε μια σβουριχτή κατραπακιά και μούμεινε από τότε το κρανίο πλατύ σαν Γιαννιώτικος νταμπλάς(άει και κουλουρτζής στην πόλη). Ύστερα αναφώνησε σαν νέος Καίσαρ “τυχερός νάναι ο Ευτύχιος!” Έτσι με βάπτισε! Αμέσως τα παιδάκια χτύπησαν τις φτέρνες στον ώμο τους και ξαμολήθηκαν να βρουν στο σπίτι τον πατέρα μου. Κι εκείνος, δήθεν τάχαμου δεν γνώριζε το όνομα, έσκαγε στα γέλια και τα μοίραζε δεκάρες και εικοσάλεπτα. Έτσι για το αντέτι, για το τυχερό του Ευτύχιου.

Στην ουρά, στο ταμείο του Super Market

γράφει ο Αρίσταρχος

Αράδιαζε με σιγουριά πάνω στην μεταφορική ταινία τα ψώνια που είχε μαζέψει στο καροτσάκι. Ατέλειωτα τα εφόδια, γέμισε η ταινία. Γεμάτο και το καρότσι. Έριξε μια ματιά στην κυρία που ήταν μετά από αυτήν. Κρατούσε στα χέρια της ένα γάλα κι ένα γιαουρτάκι. Χαμογέλασε και της είπε ευγενικά. “Παρακαλώ περάστε, έχετε μόνο δύο πράγματα”. Εκείνη αρνήθηκε μ’ ένα ξερό “όχι, ευχαριστώ” και βάλθηκε να κοιτά τα ξένα ψώνια με αυστηρό ύφος.

Τα μάτια της χτενίζαν ένα προς ένα όλα τα προϊόντα. Το σκελετωμένο της πρόσωπο σκαμμένο απ’ τα χρόνια γινόταν ακόμη πιο άγριο από το συνοφρύωμα για την ξένη αφθονία. Φορούσε ένα φουστάνι φτηνιάρικο αγορασμένο μάλλον από λαϊκή και τα μαλλιά της ψαρά, άβαφα την έκαναν να φαίνεται πολύ μεγαλύτερη από την πραγματική της ηλικία .