Ότι φας κι ότι πιείς την πρώτη ‘βδομάδα

γραφει ο αρισταρχος

Δεν μπορώ να πω πως τα λεφτά περισσεύουν. Φτάνουν, αλλά δεν φτάνουν  για φαγητό και καλύπτουν ένα μέρος από  το φως, το νερό και το τηλέφωνο. Για εφορία ακόμη δεν αποφάσισα γιατί δεν φτάνει το χρήμα μέχρι την πόρτα τους. Σταματάω μέχρις εκεί με πενήντα ευρώ τον μήνα αλλά αυτοί αρνούνται πεισματικά τις 48 δόσεις.

Με ένα εικοσάρικο βγαίνω για ψώνια. Τώρα τι ψώνια να κάνεις με  ένα εικοσάρικο; Ας είναι, εγώ είμαι χαρούμενος και μάλιστα σιγοτραγουδάω στον δρόμο. Με κοιτάζουν περίεργα, βλοσυρά σαν φαινόμενο. Τους κοιτώ χαρούμενα, τραγουδώντας. Δεν θα χαλάσω την διάθεσή μου για τίποτε. Φτάνει η στεναχώρια και τα νεύρα. Σήμερα είναι του Άϊ-Ανδρέα και της χαράς.

30 Δραχμές Πατρίδα

γραφει ο αιων

Ξεκινούσε η ταινία προχτές, και αντί για τίτλους είχε λόγια από πολίτες μιας πόλης. Στις Η.Π.Α σε μια πόλη με ιδιαίτερα νούμερα εγκληματικότητας. Μου έκανε εντύπωση. Εν-τυπώθηκε δηλαδή στα μάτια και στον νου μου όταν ανάμεσα στα λόγια αυτά διάβασα : ¨Αυτή η πόλη με κατέστρεψε κυριολεκτικά και ολοκληρωτικά, αλλά είμαι περήφανος που γεννήθηκα και μεγάλωσα σ`αυτήν¨. Με πλημμύρησε με συναισθήματα και πίεσε τους δακρυγόνους αδένες  να βγει από μέσα μου. Η κατανόηση, η αναγνώριση του συναισθήματος της πατρίδας. Του σπιτιού. Αυτό είναι το σπίτι του, και ας τον κατέστρεψε. Αυτή είναι η μάνα που τον ανέθρεψε, τον έκανε άνθρωπο και ας τον ταλαιπώρησε. Του έδωσε και του πήρε ευκαιρίες.

Όλα αυτά διήρκησαν λιγότερο από δύο δευτερόλεπτα. Μέσα σ` έναν χείμαρρο  άγριων ορμητικών σκέψεων, ατέλειωτες εικόνες γέμισαν  τον ταλαιπωρημένο εγκέφαλο μου. Ήδη πολλά του φόρτωσα τόσα χρόνια, και μου φόρτωσαν κι άλλα τόσα. Εικόνες μιας μάνας πατρίδας, ενός σπιτιού με χώρο να κρατήσει άπειρες γενεές πνευμάτων, μιας ταλαίπωρης και πλέον καταφρονημένης μάνας, και εγώ δίπλα της να λέω ¨Είμαι περήφανος που με γέννησες, και ας  τώρα  καταστρέφομαι μέσα σου¨. Και νομίζω πως δεν μπόρεσα να κρατήσω  τους αδένες μου. Έφυγαν γοργοπόδαρες σαν να τρέχαν να κρυφτούν από τον θάνατο, οι σταγόνες. Τα δάκρυα.

Δουλειά ναι, δουλεία όχι.

γραφει ο αρισταρχος

“Όση είναι η ανεργία άλλη τόση είναι η μικρή ή και καθόλου αμοιβή”

Πώς να σηκωθώ να πάω στην δουλειά. Δουλειά μη αμειβόμενη δουλεία είναι. Δυσβάσταχτη και ανέντιμη.

Φοβάμαι να  φύγω μήπως και την χάσω . Ποια να χάσω; Την δουλειά. Γιατί ρωτάς, την είχα ποτέ; Σωστά, ήταν μια … ας πούμε μη αμειβόμενη εργασία. Δηλαδή ότι και ένας Καλός Σαμαρείτης. Μόνο που εκείνος κολλάει παραδόσιμα(ένσημα του παραδείσου) για την ψυχούλα του για να την σώσει από της κόλασης τα δεινά. Ενώ εγώ για την τσεπούλα του αφεντικού(χα!).

Χαιρετίσματα στην εξουσία !!!!!!

http://wp.me/pWOiz-Flc

Γράφει ο Άκης Κουστουλίδης

Ο πιο δύσκολος δρόμος του ανθρώπου είναι  ο δρόμος που τον οδηγεί  κοντά στην ψυχή του . Δεν με νοιάζει ποιος κύριος φιλόσοφος το είπε , ούτε ποιος και που το έγραψε, απλά είναι η διαπίστωση η δική μου, από το δικό μου προσωπικό  μονοπάτι που βαδίζω .
Την τελευταία εβδομάδα , ζώντας μέσα στο τελείως παρανοϊκό σκηνικό που διαδραματίζεται στην χώρα μου , οι αφορμές για να θυμώσω είναι πάρα πολλές , οι αφορμές για να παρατήσω την χώρα μου είναι άλλες τόσες , οι λόγοι που νιώθω προδομένος από το σύνταγμα και την βουλή πάρα πολλοί , να απομονώσω το τομάρι μου από την κοινωνική κατάθλιψη είναι κάτι που το κάνω εύκολα , να κλειστω μέσα στον εαυτό μου για να μην βλέπω όλα αυτά που συμβαίνουν είναι ένας ρόλος που πάλεψα για να τον αφήσω , το να προσπαθήσω να συμβαδίσω σύμφωνα με τους νόμους είναι πρακτικά αδύνατο  , να αυτοκτονήσω είναι μια λύση …

Τα ξεράδια σας ξέρετε!

γραφει ο αρισταρχος

Βενιζέλος 28/11/2012: “… γνωρίζουμε τι θα πει νάσαι άνεργος, να χάνεις την δουλειά σου …”

Αλήθεια; Ξέρεις;

Ξέρεις,

…τι θα πεί να σου φωνάζει το αφεντικό για να σου δώσει τα παπούτσια στο χέρι;

…ότι η δική μου απόλυση του μεροδούλη/μεροφάη προκαλεί την θανατηφόρα αγωνία σε μένα, τα παιδιά μου και την γυναίκα μου;

…λόγω έλειψης χρημάτων τρέχω στον μπαμπά και του ζητώ μερίδιο από την κομμένη(από σένα) σύνταξη των 700 ευρώ; Δηλαδή ζητώ από τον πατέρα μου να με γηροκομήσει εμένα και την οικογένειά μου. Το ξέρεις κι αυτό;(χαχαχαχαχαχαχα … ωχ! Κρατήστε με!)

… με τι δύναμη ψυχής θα στείλω το εννιάχρονο μουτράκι νηστικό στο σχολείο;

Μα είναι αλήθεια … το είπε η τηλεόραση…

http://wp.me/pWOiz-ENB

Σωθήκαμε ….μας δώσανε την δόση και έτσι θα ξεχαρμανιασουμε όλοι…
Σωθήκαμε … θα μείνουμε στο ευρώ και έτσι θα νιώθω ένας περήφανος Ευρωπαίος..
Σωθήκαμε … δεν θα χρεωκωπησουμε…μαμά έχεις 5 ευρώ να πάρω τσιγάρα;
Σωθήκαμε … ντριν ντριν …δεν το σηκώνω είναι από την τράπεζα….
Σωθήκαμε … επιτέλους τα νούμερα θα ζήσουν …εγώ όμως κύριε ; θα ζήσω ;
Σωθήκαμε ….

Της πατόζας η …βίδα

γραφει ο αρισταρχος

Της πατόζας η …βίδα

Τώρα τι μούρθε και θυμήθηκα τον φίλο μου τον Παύλο. Ήταν μάρτυρας, μαρτυριάρης του Ιεχωβά. Παρ’ ότι ο πατέρας του ήταν ιερέας ή κάτι τέτοιο αυτός μόνο κατ’ όνομα “γιαχο(υ)βάς”.Για να παίρνει κάποιο επίδομα. Ήταν πολύ ξύπνιος για να τον συνεπαίρνουν κάτι τέτοια.

Μηχανικός αυτοκινήτων και καλός. Περιζήτητος! Όταν είσαι αστέρι όλοι σε μαθαίνουν. Αλλά δεν μπορούσε να συγκρατήσει την γλώσσα του. Τον εξέθετε πάντα ο αυθορμητισμός του. Τον πλησίασαν από ένα συνεταιρισμό να τους επισκευάσει μια τρισάθλια πατόζα. Πατόζα;

-Και τι εστί πατόζα ωρέ Αρίσταρχε;

-Sorry, ωρέ τζόβανα.

Πατόζα είναι ένα πράμα σαν βαγόνι που εξέχουν σφόνδυλοι και ιμάντες. Έχει τέσσερις ρόδες και κίνηση παίρνει από τον σφόνδυλο (με ιμάντα) ενός τρακτέρ σαν κι αυτό που ισοπεδώνει το τσίου, τσίου. Ρίχνουμε, δηλαδή έριχναν, από πάνω τα στάχυα που θέριζαν οι θεριστάδες με τα δρεπάνια( καμιά σχέση με τον εξ αποδώ με το ένα αλλά κοφτερό δρεπάνι) και όπως κουνιόντουσαν όλα τα κινητά μέρη χώριζαν το στάρι από τα τσόφλια και την ήρα. Δηλαδή μια κινητή αλωνιστική μηχανή. Και το σημείο της επιλογής για εργασία λεγόταν “γκλαμπάτσα”.

Μήπως να το πάρουμε αλλιώς;;;;

Γράφει η ΣΟΦΗ

Θλίψη, λύπη, απόγνωση, οργή, μίσος.. όπου γυρίσεις γύρω σου αυτά είναι τα κυρίαρχα αισθήματα.. χάθηκε η χαρά, το χαμόγελο, το γέλιο, η αισιοδοξία, η ελπίδα, η πίστη, η αληθινή αγάπη, τα όνειρα..

Χειμώνιασε.. τα δέντρα έχουν γυμνωθεί από το φύλλωμά τους, αλλά δεν υποφέρουν.. περιμένουν απλά την άνοιξη για να αναδειχθούν ξανά.. αυτός είναι ο κύκλος τους.. ένας αέναος κύκλος, ο κύκλος της ζωής τους. Τα πλάσματα κάνουν τον κύκλο της ζωής τους μέχρι ότου τους επισκεφθεί ο αιώνιος ύπνος. Όλα είναι κύκλοι.. μικροί ή μεγάλοι.. ένας κύκλος ξεκινά με τη γέννηση κι ένας κύκλος κλείνει με το θάνατο. Μια γνωριμία, ένας κύκλος που μπορεί να κλείσει μπορεί και όχι.. μια φιλία, μια οικογένεια, μια κοινωνία, η ανθρωπότητα..

Κάτω από την κληματαριά της πατρίδας

γραφει ο αρισταρχος

Μια φορά και κάποιον καιρό βρέθηκα σε μια πόλη, πύλη εισόδου σε μια χώρα απ’ αυτές που είχαν οι Ρωμαίοι για την είσπραξη των φόρων. Μεσοκαλόκαιρο με αφόρητη ζέστη.

Ένας καφενές και μια κληματαριά απ’ έξω να δροσίζει κάθε θερμόπληκτο που δεν πήγαινε στην θάλασσα. Είχε σύνορα και με την θάλασσα και με το βουνό. Και με τον Βούδα και με τον Αλλάχ, που λένε. Κάτω από την κληματαριά πέντε άνθρωποι πίνουν και συζητάν, κι εγώ …, τι θέλει η αλεπού στο παζάρι.

-Καλησπέρα αφεντάδες. Είπα και χαμογέλασα.

Άλλος είπε γειά σου, άλλος καλησπέρα , άλλος κάτι ακατάληπτο κι ο τελευταίος τίποτα. Οι τρεις με κοιτάζαν ίσια και οι υπόλοιποι με γερμένο το κεφάλι και τα μάτια ανασηκωμένα. Τουρκοκρατικό κατάλοιπο μιας καταραμένης εποχής.

Κ’ είναι λέω ο παράδεισος για μας…

http://wp.me/pWOiz-F4O

Βράδυ Σαββάτου χωρίς διάθεση για πολλά πολλά και με την μοναξιά μου παρέα,μου στριφογυρίζει στο μυαλό μια μελωδία με ένα στιχάκι να ξεκινάει πάλι από την αρχή κάθε φορά που τελειώνει

Κ’ είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή, να μοιραζόμαστε τούτη την κόλαση μαζί……και ξανά από την αρχή….και ξανά και ξανά…..

Σκέψεις , σκέψεις και κάτι ουφ γεμίζουν το μυαλό μου, η τηλεόραση στο χαμηλό παίζει κάτι παραστάσεις ειδήσεων , που μπερδεύουν ότι βλέπουν για πραγματικότητα τα μάτια μου , ακούω κάτι για νούμερα , κάτι για βιωσιμότητα , κάτι πως τα λένε αυτά τα ευρωπαϊκά γκρουπ όπου οι άρχοντες αποφασίζουν τι να σώσουν πρώτα .

---

Ως πότε παληκάρια …

γραφει ο αρισταρχος

10εκτμ Έλληνες εντός των τειχών, 10εκτμ Έλληνες εκτός των τειχών. Μια πεφωτισμένη, θέλω να πιστεύω, φυλή. Ζητείται ένας ΕΛΛΗΝΑΣ με βαριά …γόνατα. Ένας Έλληνας με οράματα, με δυναμική. Ένας Έλληνας …Ελληναράς. Να σηκώσει το χέρι και με τεντωμένο δάχτυλο σαν νέος Κολοκοτρώνης να δείξει τον δρόμο της εξόδου από τον ανθελληνισμό.

Η χώρα βυθίζεται στην καταστροφή έρμαιο των οπλών των τεράτων που μάχονται για την νομισματική επικράτηση. Και την πάλη τους αυτή την  μετέφεραν σ’ αυτή την χώρα γιατί απλά βρήκαν τους κατάλληλους εργολάβους. Πάντα είχαμε, δυστυχώς, απ’ αυτούς. Είναι οι ίδιοι που άνοιγαν τις κερκόπορτες και έδειχναν τα μονοπάτια στις Θερμοπύλες. Είναι οι ίδιοι που φωνάζουν Heil-Greece. Bone arrive …signore Baroso

Έκλεψαν και έφεραν με τις ανόητες επιλογές τους μια χώρα στο χείλος της καταστροφής. Κοινό μυστικό σ’ όλο τον κόσμο. Και οι επόμενοι καλύπτουν τους προηγούμενους. Κι αν τους παραζορίσεις το πολύ πολύ να τσιρίξουν “αν έχετε αποδείξεις, στον εισαγγελέα”.

Όνειρα και εκδοχές.

γραφει ο αρισταρχος

Έβαλε το κεφάλι της ανάμεσα στα χέρια και στήριξε τους αγκώνες πάνω στο τραπέζι. Προσπαθούσε να φέρει τον εγκέφαλό της σε κατάσταση ικανή για σκέψη. Το μεγάλο χασμουρητό όμως δεν άφηνε και πολλά περιθώρια για κάτι τέτοιο. Απλά, ο εγκέφαλος αρνιόταν να πάρει μπροστά. Έκλεισε και τα μάτια κι ύστερα την πήρε πάλι ο Μορφέας στην αγκαλιά του σ’ αυτή την άβολη στάση.

Τυραννικός τεχνοκράτης άτεγκτος η αφύπνιση από το κινητό της, πάντα στην ώρα της άρχισε να την τραγουδάει ζεστά, γλυκά με τον Adamo στο mon cinema. Χαμογέλασε και έγειρε το κεφάλι χαδιάρικα, τρυφερά μες τις παλάμες της μόλις ακούστηκε το je t’aime.

Θεέ μου, πόσο ανάγκη το είχε αυτό. Μια αγκαλιά, μια τρυφερή φωνή να της πει πως την αγαπούν. Αυτή και μόνον αυτή, χωρίς την ανάλογη ανταπόδοση από το κορμί της για τα δύο εικοσάρικα διπλωμένα πάνω στο μπλε κομοδινάκι. Δίπλα στο κρεβάτι του αγοραίου.  Εκεί, στο βρώμικο στενό με τα θαμπά και πολύχρωμα φώτα. Στον πρώτο όροφο της παλιάς οικοδομής με το κουδούνι στην πόρτα μέρα νύχτα φωτεινό. “Λίτσα”. Κι απ’ έξω στον δρόμο ένα κόκκινο φανάρι, κράχτης. Ένας βουβός ντελάλης που “διαλαλεί” την όμορφη πραμάτεια.   “Εντός ενοικιάζεται η Ευτυχία να σας χαρίσει ευτυχία”.

Να θυμηθούμε ποιοί είμαστε;

γραφει ο αρισταρχος

Μήπως έφτασε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε τι κρύβουμε στα βρακιά μας; Και δεν εννοώ τα οπίσθια, αυτά τα έμαθαν οι φίλοι μας δανειστές με όλες τις λεπτομέρειες. Να δούμε τι έχουμε, μήπως και νιώσουμε λίγο άντρες με τις Ελληνογκομενάρες δίπλα μας και σταματήσουμε το παρακαλετό και το σκύψιμο.

Πάντα ήμασταν λαός που σκεπτόμασταν με το πνεύμα που μας μοίρασε πλούσια το DNA της φυλής και η περιούσια πέτρα που πάνω της κατοικούμε. Κι ας μας το χαλάνε λίγο μ’ αυτά τα chemtrails που μας ραντίζουν δήθεν για την προστασία του πλανήτη. Η κουτοπονηριά και η οσφυοκαμψία ήταν το τίμημα  για τα τετρακόσια χρόνια συμβίωσης με αγάδες, ντερβισάδες, πασάδες και εξωμότες. Πληρώσαμε/νουμε και θα πληρώνουμε, και μάλιστα πολύ ακριβά τον χαμό από την άλωση του 1453.

Ομαδική παράκρουση

γραφει ο αρισταρχος

Η “υπεύθυνη” κυβέρνηση παρ’ ότι ρωτήθηκε εκατοντάδες φορές και μέσω των blogs χιλιάδες, μυριάδες φορές δεν απάντησε τι συμβαίνει μ’ αυτά τα περίεργα chemtrails. Ας, τουλάχιστον, μας απαντήσει εκτός από βαρέα μέταλλα και αλουμίνιο η gourmet συνταγή που μας ραντίζει περιέχει και τίποτε χασίς. Ή , ποιος ξέρει, μπορεί και στο νερό, στο ψωμί, τα χάπια, στο γλυκό ή κακόβουλο αεράκι που μας φυσάει. Δεν μπορεί, ο Ελληνικός λαός τελεί μαστουρωμένος. Κουβαροχτυπημένος!

Αλλιώς δεν εξηγούνται οι περίεργες απαντήσεις στα διάφορα γκάλοπ. Να ψηφίζει πρώτο κόμμα τον Σύριζα με 22.5% και τον αρχηγό του, τρίτο στην σειρά πίσω από τον αρχηγό του 5% Φώτη Κουβέλη! Ούτε οι καλύτεροι ψυχαναλυτές θα βγάλουν συμπέρασμα. Να ψηφίζεται ο Στουρνάρας 50% ικανότερος πέραν(;), την ίδια μέρα που καταθέτει την αναλγησία μαζί με την γραφή, υποκάτωθεν της υπογαστρίου χώρας, της δημοκρατίας και την  παράκαμψή της με τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.

Ζητείται βαφεύς!

γραφει ο αρισταρχος

Ανέκδοτο(;).

Είδε την είσοδο με τις μεγάλες πόρτες του παραδείσου ο Άγιος Πέτρος σε άσχημη κατάσταση και αποφάσισε να την βάψει. Ζήτησε και του έφεραν τρεις ελαιοχρωματιστές που είχαν πεθάνει πρόσφατα. Έναν Αλβανό, έναν Γερμανό κι έναν Έλληνα.

“Αυτή είναι η είσοδος με τις πολλές πόρτες. Θέλω να δώσετε προσφορά για να την βάψετε” είπε ο Άγιος. Ύστερα από κάποια μελέτη πρώτος έδωσε την προσφορά του ο Αλβανός.